Faasnacht 1972 – 500 johr basler mäss

Vom Martinsturm, hoch obenabe
duet Basel d'Herbschtmäss lytte-n-y
am Seybi ziehsch scho voll Behage
Marronnidift in d'Nase-n-y.

Am Moggestand e-n-alti Oma
kauft ihrem Aenggel Schläggzyg y
und's Rieserad spielt "La Paloma"
und andri Schnulze hindedry.

D'Schiessbudejumpfere dien guure
und logge mit Sireneteen
an ihre Stand, khasch nit dra dure -
wie isch doch d'Mäss so wunderscheen.

Wär will, stygt in e Autikare
und freyt sich haimlig stillvergniegt
so acht bis zähmool ummezfahre,
bis denn der Bsitzer maint - es gniegt !

Denn gohsch no wyters, mit dim Schatz -
dert uffe - uff e Petersplatz
und steeberisch am Biecherstand
und machsch e Fund - 's isch allerhand.

Dert, umme – n – Egge - uss der Masse
griblisch in hundertdausig Tasse,
findsch - was de suechsch - und's isch der Wärt
das Gschänggli ab em Häfelimärt.

Gnurrt denn di Mage, saisch: y will
e Wirschtli kaufe mir vom Grill,
bi däm der Saft ans Revers spritzt -
ei, Gottfriedstutz, dä Flägge sitzt !

Denn sausisch haime, schwär bylade,
de gschpyrsch e Rupfe in de Wade,
liggsch ab, ruehsch us - doch denn, wohlan -
goht's zobe no uff d'Achtibahn !

Dä Liechterglanz, dä Sydeplunder,
das isch denn scho 's aimolig Wunder -
und kunnsch der vor als grosses Dier -
noh vierzäh Dag bisch grindlig stier !

Dert äne, jo, bim Riechering
rinne aim d'Stitz dur d'Finger ring -
und goht´s dym Portmonnaie au mys -
mainsch doch, de siggsch im Paradys !

D'Schausteller sin e aige Velggli.
si kemme scho sit langer Zyt
und erscht, wenn d'bisch ganz uffem Felggi
verschwinde si rächt schnäll und wyt.

Lut Urkund uffem Pergamänt
fimfhundertmol scho, Sappemänt,
wird z'Basel d'Herbschtmáss duregfiehrt -
als Bebbi fiehl y mi grad griehrt !

Ein us der Ostschwyz maint (sy Bire isch halt waich)
d Mäss käm denn scho grad noh-n-em Morgestraich !
Doch das maint nit der Värslirasper -
nai, das sait vo der Mäss der Kasper !

Kommentare sind geschlossen.